Alledaagse uitsluiting tekent het leven van jonge moslims. Voor velen van hen is discriminatie geen ver-van-hun-bed-show, maar een terugkerende realiteit. Het zit niet altijd in grote, schokkende incidenten, maar juist in de kleine, alledaagse momenten: een argwanende blik in de supermarkt, een opmerking over hun achternaam bij een sollicitatie, of de hardnekkige vraag: “Waar kom je ‘echt’ vandaan?”.

Deze ogenschijnlijk kleine signalen vormen een constante stroom van uitsluiting die diepe sporen kan trekken. Zo blijkt bijvoorbeeld uit het recente onderzoek van het Kennisplatform Inclusief Samenleven, dat jonge moslims een van de meest gediscrimineerde groepen zijn.

Op school en op straat begint het al. Jonge meisjes die een hoofddoek dragen, worden vaak geconfronteerd met vooroordelen. Ze worden niet gezien als individu, maar als symbool. “Word je niet onderdrukt?” of “Mag je wel zwemmen?” zijn vragen die getuigen van een gebrek aan kennis en een overvloed aan stereotypen. En het etnisch profileren, bevestigt het gevoel dat ze niet volledig meetellen, dat ze altijd verdacht zijn.

De impact hiervan is groot. Het leidt tot een gevoel van er niet bij horen, van “anders” zijn in het land waar ze zijn geboren en getogen. Psychologen wijzen op de stress en het welzijnsverlies dat constante micro-agressies veroorzaken. Sommige jongeren gaan zich anders gedragen om maar niet op te vallen, anderen trekken zich juist terug in hun eigen bubbel uit zelfbescherming. Weer anderen voelen de frustratie en boosheid oplopen, wat kan leiden tot een verwijdering van de maatschappij waar ze juist zo graag deel van willen uitmaken.

Het zijn niet alleen individuen die hen anders behandelen. Ook in algoritmes van sollicitatiesites, in representatie op televisie, of in wetgeving die specifiek gericht lijkt op islamitische uitingen, voelen jonge moslims een structurele uitsluiting. Het constant moeten uitleggen en verdedigen wie je bent, is vermoeiend.

De wens van deze jongeren is simpel: gezien worden zoals ze zijn. Niet als “de moslim”, maar als de student, de voetballer, de arts in opleiding, de buurjongen. Iemand met dromen en talenten, die toevallig ook een geloof heeft. Het doorbreken van deze dagelijkse uitsluiting begint met bewustwording en het aangaan van het echte gesprek, voorbij de vooroordelen.

UCE
Patrick van der Voort
Maart 2026

De uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart is een harde klap voor iedereen die werkt aan een warme, inclusieve en multiculturele stad. Terwijl GroenLinks-PvdA nog altijd de grootste partij is in onze regio, is de winst van Forum voor Democratie (FvD) niet te negeren. In Eindhoven behaalde de partij 7,4% van de stemmen en groeide van 1 naar 4 zetels . United Colors Eindhoven (UCE) ziet deze ontwikkeling met grote zorg tegemoet. Deze uitslag is niet zomaar een politieke verschuiving; het is een signaal dat we ons meer dan ooit hard moeten maken voor de waarden waar wij voor staan.

Het is een beeld dat we in meerdere Brabantse en landelijke gemeenten zien: een ruk naar rechts. FvD boekte de grootste zetelwinst van alle partijen en is in gemeenten als Velsen en Epe zelfs de grootste geworden . Ook in onze regio zien we de gevolgen. In Helmond was de winst voor FvD en de lokale partij Helder Helmond bijvoorbeeld groot.

Wat betekent een grotere FvD voor onze stad?

Forum voor Democratie is een extreemrechtse partij. Dit gaat verder dan een kritische houding tegenover het immigratiebeleid. Het gaat om een partij die een fundamenteel andere visie heeft op onze democratische rechtsstaat en de plek van mensen met een migratieachtergrond in onze samenleving. In hun streven naar een zogenaamde “cultuurstrijd” propageren zij een ‘eigen volk eerst’- idee van de samenleving, waarin “buitenstaanders” worden gezien als een gevaar .

Voor UCE, een organisatie die juist de kracht viert van de vele culturen die Eindhoven rijk is, botst dit frontaal met onze kernwaarden. Eindhoven is een internationale stad met inwoners met wortels over de hele wereld. Zij brengen hun eigenheid mee van cultuur, identiteit en kennis. Deze mix geeft onze stad onze rijkdom en is niet alleen onze identiteit, maar ook onze economische en sociale motor.

Met vier zetels in de nieuwe raad krijgt FvD een platform. Een platform van waaruit ze waarschijnlijk zullen proberen het draagvlak voor asielzoekerscentra te ondermijnen , zullen pleiten voor een hardere aanpak van hen die “zich niet aan de regels houden”, en zullen tornen aan het idee van een stad waar iedereen, ongeacht afkomst, gelijkwaardig meedoet. De retoriek van FvD, waarin wordt gesproken over “omvolking” en waarin zelfs Kamerleden geweld niet schuwen als politiek middel, draagt bij aan een klimaat van polarisatie en uitsluiting .

United Colors: Nu meer dan ooit nodig

Het negeren van deze stem is geen optie. Dat is gebleken uit de afgelopen verkiezingscampagnes . De winst van FvD is een signaal dat een deel van de stad zich niet gehoord voelt, ook al is de boodschap die zij brengen er een van haat en verdeeldheid in plaats van verbinding. De thema’s die leven onder kiezers, zoals wonen en migratie, zijn complex en vragen om genuanceerde oplossingen, niet om simpele, uitsluitende leuzen .

Voor United Colors Eindhoven betekent deze uitslag dat onze missie belangrijker is dan ooit.

– Wij zullen ons nadrukkelijk inzetten voor empowerment van mensen van kleur, ontmoeting, dialoog en concrete acties die mensen samenbrengen.

– We gaan het debat niet uit de weg. We zullen de nieuwe raadsleden en de nieuwe coalitie aanspreken op hun verantwoordelijkheid voor álle Eindhovenaren. Wij zullen hen confronteren met de realiteit van onze superdiverse stad en de gevolgen van uitsluitend beleid.

– We blijven verbinden. We gaan door met het organiseren van evenementen, gesprekken en projecten die de muren tussen gemeenschappen afbreken. Juist in tijden van polarisatie moeten plekken waar mensen elkaar ontmoeten in stand worden gehouden en versterkt.

– We geven een megafoon aan de stilte. We zullen ons keihard maken voor degenen die door de retoriek van extreemrechts in de verdrukking komen: mensen met een migratieachtergrond, vluchtelingen en andere minderheden. Hun verhalen, hun zorgen en hun bijdrage aan onze stad zullen gehoord worden en zij zullen hun volwaardige plek in onze stad krijgen.

De verkiezingsuitslag van maart 2026 is een domper, maar geen opgave. De strijd voor een werkelijk inclusieve Eindhoven is nog niet gestreden. Integendeel, hij is vandaag pas echt begonnen. United Colors Eindhoven roept alle Eindhovenaren die geloven in een open, tolerante en kleurrijke stad op om zich bij ons te voegen. Laten we samen laten zien dat Eindhoven een stad is voor iedereen.

Maart 2026
Eindhoven

Mens-zijn gaat verder dan alleen individueel bestaan; het draait om verbinding, wederzijds respect en het erkennen van elkaars waarde. In een wereld vol met verschillen, maar die steeds meer verbonden raakt (transport, technologie), wordt het concept van “samen leven” en “samen mens zijn” steeds belangrijker. Niet in het minst omdat de wereld in een razend tempo verandert.

Globalisering, migratie, technologische revoluties en klimaatverandering transformeren hoe we samenleven. We worden geconfronteerd met culturele, politieke en sociale verschillen die door populisten worden uitvergroot en misbruikt om ons te verdelen. Vraag is of we ons hierdoor laten leiden of dat we de kansen gebruiken die deze complexe realiteit ons biedt: kansen om te leren, te groeien en om te verbinden. Om samen een verhaal te maken om een veerkrachtige samenleving op te bouwen waarin iedereen meetelt.

De realiteit is dat we in een tijd leven waarin culturen, talen, tradities en overtuigingen elkaar voortdurend ontmoeten. Dat is een feit. Deze diversiteit en multiculturaliteit, leidt soms tot verbinding, maar soms ook tot spanning en confrontatie. Want niet iedereen staat open voor verandering. Sommigen zien diversiteit en multiculturalisme als een bedreiging voor hun positie of cultuur. Dan is het belangrijk om de dialoog te voeren en te laten zien dat inclusie niet betekent dat de ene groep verliest, maar dat de hele samenleving wint. En alleen door die keuze actief te maken, kunnen we echt samen mens zijn.

Wat betekent het om samen mens te zijn?

Mens-zijn gaat over meer dan alleen ademen, denken en handelen. Een mens is een sociaal wezen en vult dit in door verbinding en ergens bij horen. Ieder van ons heeft het besef dat we, ondanks onze verschillen, allemaal verlangen naar respect, waardigheid en een plek in deze wereld. Of je nu geboren bent in Amsterdam, Marrakesh, Jakarta of Bogotá—iedereen wil ergens bij horen. Samen mens zijn gaat verder dan tolerantie; het vereist actieve betrokkenheid bij elkaars leefwerelden. Het betekent:

• Erkenning van gedeelde menselijkheid, ondanks verschillen in cultuur, religie of achtergrond.
• Empathie, het vermogen om je in een ander te verplaatsen, zelfs als hun ervaringen ver van de jouwe af staan.
• Gedeelde verantwoordelijkheid voor een samenleving waarin iedereen meetelt.

Multiculturaliteit is geen bedreiging voor eenheid, maar een verrijking. Zoals filosoof Kwame Anthony Appiah[1] stelt: “We kunnen verschillen hebben en toch samenleven—sterker nog, we kunnen alleen maar samenleven als we onze verschillen erkennen.”

Maar laten we eerlijk zijn: multicultureel samenleven in diversiteit is niet altijd gemakkelijk. We hebben allemaal onze angsten, vooroordelen en onzekerheden. Soms voelt het alsof verschillen ons verdelen in plaats van verrijken. En toch… juist in die verschillen schuilt onze grootste kracht.

Eén ding is zeker: diversiteit en multiculturalisme is geen uitdaging die we moeten vrezen—het is een kans die we moeten omarmen. Want hoe we met verandering omgaan, bepaalt of we als mensen verbonden blijven. Daarbij ligt het antwoord niet in het verlangen naar vroeger, maar in het bewust vormgeven van onze relaties vandaag.

Betekenis van multiculturalisme, inclusie en diversiteit

Multiculturalisme is de erkenning en waardering van culturele diversiteit. Het is een manier van denken en een levenshouding gekenmerkt door nieuwsgierigheid, empathie en zelfreflectie. Het is een levensstijl die diversiteit viert en actief zoekt naar manieren om inclusie te bevorderen. Diversiteit verwijst naar de verscheidenheid in achtergronden, culturen, genderidentiteiten, religies, leeftijden en vaardigheden binnen een groep. Inclusie betekent dat iedereen, ongeacht deze verschillen, gelijke kansen en erkenning krijgt. Zonder inclusie bouwen we geen rechtvaardige en harmonieuze samenleving, wanneer niet iedereen zich gehoord en gewaardeerd voelt.

In een wereld die steeds diverser wordt, is het essentieel om multiculturalisme, inclusiviteit en diversiteit niet alleen te omarmen, maar ook actief te implementeren in alle lagen van de samenleving—van onderwijs en werk tot cultuur en politiek.

Versterk de verandering en laten we stoppen met denken in “wij” en “zij.” Laten we erkennen dat er maar één “ons” is—een mensheid die samenleeft, samenwerkt en samen groeit. Deze verandering gaat niet vanzelf. Het vraagt: moed om buiten je comfortzone te treden; nederigheid om te erkennen dat je niet alles weet over andere culturen. En bovenal vraagt het actief burgerschap—niet wegkijken bij discriminatie, maar ingrijpen.

Patrick van der Voort

---

[1] Kwame Anthony Appiah (Londen, 8 mei 1954) is een Ghanees-Britse filosoof, cultuurtheoreticus en schrijver. Hij is bekend door zijn denkbeelden over het begrip identiteit, waarbij hij uitgaat van de fundamentele gelijkheid van alle mensen op deze aarde, ongeacht hun ras of andere vormen van identiteit. De mensheid vormt een eenheid in verscheidenheid. Appiah noemt zichzelf het product van twee werelden: zijn jeugd speelde zich zowel af in een grote stad in Ghana als op het platteland van Engeland.